Yazan: René Bazin
Tarih: 11 Kasım 1899
I
M. de Rabelcourt (Louis-Jean-Népomucène), İngiliz bahçesinin derinliklerindeki yaseminli çardağın altında otururken mırıldandı:
— Ben bir korkağım!
Hemen ardından, haziran sıcağında hareketsiz duran yeşil duvarların ötesine geçmeyen şu yorumu ekledi:
— Onun benden başka kimsesi yok. Tek dayanağı benim. Üç hafta önce bana feryat etti ve ben kılımı kıpırdatmadım. Ben bir korkağım!
M. de Rabelcourt, her gün birkaç kez kendine bu hoş olmayan sözleri söylüyor, ancak Belçika sınırının on beş dakika ötesinde, yazları ikamet ettiği Wimerelles malikanesinden ayrılmaya bir türlü karar veremiyordu. Kısa boylu ve çevik, gövdesi biraz toplu, bacakları diri; kulak memesinin altında yuvarlak, bembeyaz ve ipekten yapılmışçasına hafif iki favori dışında tamamen traşlı, renkli ve dolgun yüzlü M. de Rabelcourt, yaşlı olup da genç kalan erkekler kategorisindeydi. Bu kişilerin gençliği genellikle, hayatın henüz bozamadığı zihinlerinin özel bir niteliğinden gelir. Ya kendilerine, ya bilime, ya mesleklerine, ya da sadece o anın merakına ve güncel olayların tadına dair illüzyonlarını korurlar.
(daha…)
efecity 